Jak bezpiecznie usunąć magnes z gumy bez jej uszkodzenia?

Jak wykryć magnes w gumie przy użyciu sondy czułej?

Najpewniej wykryjesz magnes w gumie, mierząc pole magnetyczne sondą Halla w stałej odległości, na zdefiniowanej ścieżce skanowania.
Kluczowe jest utrzymanie stałego dystansu, bo guma zwiększa szczelinę powietrzną i osłabia sygnał w sondzie. Ustaw uchwyt dystansowy, który dotyka powierzchni gumy i zapewnia powtarzalny prześwit między sondą a detalem. Zmierz tło bez magnesu, wyzeruj wskazania i zeskanuj obszar, gdzie spodziewasz się biegunów. Zapisz wartość szczytową i znak pola, aby potwierdzić biegunowość. Przy uchwytach z kubkiem stalowym najsilniejszy sygnał bywa od strony podstawy, więc to tam warto pozycjonować sondę.

Które parametry magnetyczne wpływają na czułość wykrywania?

Na czułość wpływa przede wszystkim moment magnetyczny, geometria, odległość oraz obecność elementów stalowych.
Najważniejsze czynniki:

• Remanencja materiału i klasa magnesu. Wyższa remanencja zwykle daje silniejsze pole rozproszenia.
• Objętość i kształt magnesu. Większy wolumen to większy moment, a więc łatwiejsze wykrycie.
• Orientacja namagnesowania względem sondy. Ustawienie osi magnesu zgodnie z kierunkiem czułości sondy wzmacnia sygnał.
• Odległość sonda–magnes. Pole maleje szybko wraz z odstępem, dlatego stały dystans jest krytyczny.
• Elementy ferromagnetyczne w pobliżu. Stal może ekranować lub przemieszczać strumień, zmieniając rozkład pola.
• Temperatura. Zmiany temperatury wpływają na namagnesowanie, co obniża lub podnosi odczyty.
• Grubość i twardość gumy. Guma nie ekranuje magnetycznie, ale zwiększa prześwit, więc osłabia sygnał na sondzie.

Jak dopasować czułość testu do rozmiaru magnesa w gumie?

Ustal próg na podstawie najsłabszego dopuszczalnego magnesu w najtrudniejszym położeniu i największym spodziewanym dystansie.
Przygotuj wzorzec minimalny, czyli magnes w gumie o najmniejszej akceptowanej wielkości i najsłabszej klasie materiału. Zbadaj sygnał w najgorszym układzie: największa grubość gumy, niekorzystna orientacja, blisko stalowych elementów, najwyższa temperatura pracy. Zmierz wielokrotnie, aby poznać rozrzut. Ustaw próg trochę poniżej najniższej wartości sygnału z tego wzorca, ale powyżej szumu tła z wyraźnym marginesem. Jeśli sygnał jest zbyt blisko tła, skróć dystans lub wybierz czulszą sondę.

Jak przygotować próbkę z gumową powłoką do pomiaru czułości?

Wykonaj wzorce testowe z identyczną gumą, geometrią i pozycją magnesu jak w produkcie.
Zadbaj o powtarzalność:

• Montuj magnes w gumie w tym samym miejscu i z tą samą orientacją.
• Zmierz i zanotuj grubość gumy nad magnesem, bo to ona definiuje rzeczywisty dystans.
• Oznacz biegun północny na referencji, aby łatwo kontrolować polaryzację.
• Unikaj stali w oprzyrządowaniu pomiarowym. Jeśli nie da się jej wykluczyć, utrzymuj stałe położenie względem sondy.
• Stabilizuj temperaturę próbek przed pomiarem, aby zredukować wpływ zmian termicznych.

Jakie urządzenia pomiarowe stosować w kontroli czułości?

Najczęściej stosuje się teslametr z sondą Halla, a w trudniejszych przypadkach skanery wielokanałowe lub fluxgate.
Praktyczne opcje:

• Ręczny teslametr z sondą osiową lub poprzeczną do kontroli punktowej i testów odbiorczych.
• Stół z prowadzeniem i stopą dystansową do skanowania ścieżki z powtarzalnym odstępem.
• Matryca sond Halla 2D, gdy trzeba zweryfikować położenie magnesu w gumie i rozkład bieguna w jednym przebiegu.
• Magnetometr fluxgate, gdy sygnały są bardzo małe lub tło zmienne, a wymagana jest rozdzielczość w zakresie mikrotesli.
• Folia wskaźnikowa do szybkiego, jakościowego podglądu bieguna przed pomiarem ilościowym.
• Prosty prógowy czujnik Halla lub kontaktron jako test „tak/nie” na linii, gdy wystarczy detekcja obecności.

Jak kalibrować system wykrywania dla magnesów neodymowych?

Kalibruj układ na magnesach wzorcowych i w polu zerowym, kontrolując temperaturę i odległość sondy.
Stwórz przyrząd kalibracyjny z gniazdem na sondę i twardym ogranicznikiem dystansu. Zastosuj odtwarzalny „magnes wzorzec” o znanych wymiarach i klasie. Najpierw wyzeruj wskazanie w miejscu pomiaru bez magnesu, aby usunąć wpływ tła. Następnie zmierz wzorzec w kilku powtórzeniach i zapisz średnią oraz odchylenie. Jeśli testujesz w różnych temperaturach, wykonaj kalibrację temperaturową lub utrzymuj stałą temperaturę stanowiska. Okresowo weryfikuj liniowość na drugim wzorcu o innej sile. Dzięki temu Twoje progi pozostaną stabilne.

Jak interpretować wyniki i ustalić próg akceptowalny testu?

Ustal próg w mili- lub mikroteslach, bazując na tle, zmienności procesu i wymaganej pewności wykrycia.
Zbierz serię pomiarów tła na detalach bez magnesu i policz średnią oraz odchylenie. Zbierz serię na wzorcu minimalnym. Wybierz próg powyżej tła z zapasem, ale poniżej najniższego sygnału wzorca minimalnego. Dobrym podejściem jest wprowadzenie strefy ostrzegawczej, która wymaga powtórki pomiaru i weryfikacji biegunowości. Jeśli kontrolujesz również polaryzację, wprowadź regułę znaku pola, aby unikać błędnych montażów. Rejestruj wartości, aby obserwować trendy i korygować próg, gdy warunki procesu się zmieniają.

Jak wdrożyć procedurę testów czułości na linii produkcyjnej?

Zbuduj prostą, powtarzalną procedurę z ustalonym dystansem, ścieżką skanowania i harmonogramem wzorcowania.
Elementy wdrożenia:

• Stanowisko z mechanicznym dystansem i ogranicznikiem położenia detalu.
• Szablon skanowania lub automatyczny przejazd, aby sonda poruszała się zawsze tak samo.
• Szybki test „tak/nie” dla obecności plus punktowy pomiar ilościowy dla okresowych prób.
• Wzorcowanie na starcie zmiany i po przerwie oraz w razie wątpliwości.
• Zapisy wyników z numerem partii i operatorem, co ułatwia analizę i audyty.
• Instrukcja obrazkowa dla operatora, w tym miejsca pomiaru i akceptowane zakresy.
• Plan reakcji na niezgodności, na przykład separacja partii i ponowny test po regulacji.

Dobrze zaprojektowany test czułości sprawia, że wykrywanie magnesu w gumie jest szybkie, jednoznaczne i odporne na zmiany w procesie, a dane z pomiarów stają się realnym wsparciem dla jakości.